Chiang Wei-kuo, lub Wego Chiang (ur. 6 pażdziernika 1916 – zm. 22 września 1997) był adoptowanym synem prezydenta Chiang Kai-sheka, adoptowanym bratem prezydenta Chiang Ching-kuo, oraz ważną osobistością Kuomintangu. Nosił przydomek Jianhao, oraz rzadziej używany Niantang.

Urodzony w Tokio w czasie, gdy Chiang Kai-shek wraz z Kuomintangiem zostali wydaleni do Japonii, przez rząd Beiyang. Chiang Wei-kuo przez długi okres walczył z pogłoskami jakoby był synem Tai Chi-tao i japonki Shigematsu Kaneko . Do roku 1988 twierdził, iż jest prawowitym synem Chiang Kai-sheka, gdy przyznał, iż był adoptowany.

Według popularnej plotki, Tai wierzyła, iż wiadomośc o jego japońskich korzeniach zniszczy jego karierę i zaprzepaści szanse na małżeństwo, więc powierzyła Wei-kuo Chiang Kai-shekowi. Japończyk Yamada Juntaro nastepnie przewiózł niemowle do Shanghaju. Yao Yecheng, żona Chianga w tamtym okresie, wychowała Wei-kuo jak własnego syna. Chłopiec nazywał Tai swoim "Drogim Wujkiem".

Chiang przeprowadził się do rodowej siedziby ojczyma w Xikuo niedaleko miasta Fenghua w 1910 roku.

Chiang Wei Guo studiował na kilku Uniwersytetach, takich jak Uniwesytet Soochow, czy Narodowym Uniwersytecie Chiao Tunga, lecz na żadnym z nich nie zakończył edukacji.

Chiang Kai-shek wysłał najstarszego syna, Chiang Ching-kuo na studia do Związku Radzieckiego, lecz wysłanie tam Wei Guo stało się niemożliwe po masakrze w Szanghaju, która zakończyła sojusz Kominternu i komunistycznych Chin. W związku z zaistniałą sytuacją w latach 1937 - 1939 podjął naukę w Monachijskiej Akademii wojskowej.

 

 

Tutaj miał nauczyć się najnowszych wiadomosci z taktyki walki, oraganizacji, oraz użycia broni na polu walki - szczególnie doktryny oparcia druzyn piechoty o broń maszynową (w tym czasie MG-34), teorii Blitzkriegu, itd. Po ukończeniu treningu podstawowego, Wei-kuo zaliczył specjalistyczne szkolenie górskie, co pozwoliło mu na noszenie szarotki. Wei-kuo został nastepnie promowany na Unteroffiziera 1./Gebirgsjäger-Regiment 98.

 

 

Wei-kuo dowodził czołgiem (najprawdopodobniej PanzerKampfWagen II) podczas Anschlussu Austrii w 1938, prowadząc go w głąb kraju. Jednoczenie zostł promowany na stanowisko Leutnanta z zadaniem dowodzenia oddziałem czołgów w Operacji FallWeiss - ataku na Polskę. Niemniej na kilka dni przed planowanym atakiem, został odwołany do Chin. Tutaj, Wei-kuo został majorem w wieku 28 lat, podpułkownikiem mając 29 lat, pułkownikiem w wieku 32 lat, a generałem majorem mając lat 34.. Wei-kuo dowodził batalionem czołgów M4 Sherman w roku 1948 podczas kampanii przeciwko wojskom Deng Xiao Pinga odnosząc pierwsze sukcesy w rodzimej armii. W 1949 roku został przeniesiony wraz ze swą jednostką do Tajwanu.

W 1944 roku, poslubił Shih Chin-i, córkę Shih Feng-hsianga, tekstylnego magnata z północno-zachodnich Chin. Shih zmarła w 1953 roku podczas porodu. Wei-kuo ustanowił później Szkołę Podstawową Jinsin w Taipei, aby uczcić jej pamięć.

W roku 1957, Chiang ponownie wstępuje w zwiazek małżeński, tym razem z Chiu Ju-hsüeh, znaną także jako Chiu Ai-lun, pochodzącą z chińsko-niemieckiej rodziny. W 1962 roku wydaje na świat jedynego syna Wei-kuo, Chiang Hsiao-kanga.

Pozycje które zajmował w Komunistycznej Republice Chin:

- dowódca regimentu pancernego
- komendant Szkoły Strategii
- kanclerz Uniwersytetu Trzech Wojsk
- starszy doradca Prezydenta
- sekretarz generalny Rady Bepieczeństwa Narodowego

Po śmierci Chiang Ching-kuo, Chiang został politycznym rywalem tajwańczyka Lee Teng-hui, i silnie opowiadał się przeciw koncepcjom Lee. Chiang ( jako kandydat na wiceprezydenta) wraz z gubernatorem Tajwanu Lin Yang-kangiem w 1990 roku w wyborach prezydenckich wystartowali przeciwko kandydatowi Kuomintangu Lee Teng-hui. Zostali niemniej przez niego pokonani.

W 1991 roku, pokojówka Chianga, Li Hung-mei została znaleziona martwa w jego posiadłości w Tajpej. Policyjne śledztwo wykazało, iż posiadał w domu arsenał złozony z ponad 60 egzemplarzy broni palnej. Chiang przyznał, iż mogło istnieć powiązanie pomiędzy arsenałem w jego domu, a śmiercią pokojówki, które zostało później zakwalifikowane jako samobójstwo. Incydent ten niemniej zszargał opinię Chiang Wei-kuo powodując, iż stał się niepopularny nie tylko w Tajwanie, ale także w Partii.

Na początku 1990 roku, Chiang Wei-kuo ustanowił 11-osobowy nieoficjalny Komitet Duchowego Przeniesienia, który opowiadał się za ekshumacja zwłok jego brata i ojca i pochowaniu ich w środkowych Chinach. Jego petycje przeszły bez wiekszego echa zarówno ze strony rzadu jak i opozycyjnych partii. w 1996 roku jego macocha wraz z wdową po ojcu, Soong May-ling przekonały go do odwołania swojego stanowiska i zaprzestania starań o ekshumację.

W roku 1994, szpital miał zostać nazwany jego imieniem w Sanchih w prowincji Tajpej. Niemniej po ujawnieniu, iż pragnący zachować anonimowość polityk dotował Ruentex Financial Group, która miała wznieść placówkę zakwestionowano nadanie jej imienia Wei-kuo.

W 1996 roku dom Chianga znajdujacy się na terenie należącym do wojska został zniszczony z rozkazu władz Tajpej - w tym wypadku Chen Shui-biana. Posiadłość została wzniesiona w 1971 roku. Po przeprowadzce Chianga w 1981 roku, przekazał go synowi. Władze tłumaczyły swą decyzje faktem, iż jego syn nie jest wojskowym i nie ma prawa przebywać na terenie strzeżonym.

Chiang Wei-kuo zmarł w wieku 82 lat z powodu niewydolnosci nerek w Szpitalu Weteranów w Tajpej. Pragnął zostać pochowany w Suzhou w środkowych Chinach, jednak pochowano go w Górskim Szpitalu Wojskowym Wuchih Mountain Military Cemetery.